RaVisie Pracs

Ik zie………….ik zie…………

Een grote weidse vijver, met daarin een sneeuwwitte zwaan.

Zij poets haar veren en steekt haar slanke nek uit.

Het water is rimpelloos.

Door de weerspiegeling in het water ziet ze zichzelf, links en rechts.

Het ene spiegelbeeld zegt: wat ben je mooi, zo rank, steek je kop uit, durf te leven, je bent de moeite waard, laat je zien!

Het andere beeld, wat troebel door de alg, antwoordt: wat zullen de anderen er van zeggen?

2e beeld: mag ik je mooie blik, je ogen en je warme uitstraling?

1e beeld: natuurlijk, als ik je daarmee kan helpen, maar geef mij je lef, je spirit.

De zwaan rekt zich uit, steekt haar kop in de veren en laat de gedachten binnenkomen.

Plots steekt ze haar kop op en zegt tegen haar beelden:

bedankt voor jullie goede raad, ik doe het, ik laat me zien,

De zwaan kijkt naar links en naar rechts naar de beelden, poetst nogmaals haar vleugels, slaat ze uit en zwemt weg.

De beelden vervagen, doordat het water in beweging is gekomen, maar ze heeft ze verinnerlijkt.

Vol trots laat ze kwetterend van zich horen: ”?hier ben ik, …….

ik ben ik !!!!!!!

WANNEER IETS DE ‘MOEITE’? WAARD IS,

IS HET OOK DE ‘MOEITE’? WAARD!!!!!!!!!!!!!!!!!

Tijdens haar reis deed de jonge vrouw een hoop indrukken op. Ze genoot van de natuur; de prachtige bloemen, planten en dieren. Ze maakte kennis met heel veel verschillende mensen. Mensen die m.n. visuele termen gebruikten om hun ervaringen te beschrijven en mensen die meer auditief of kinesthetisch waren ingesteld. Zijzelf was echt een gevoelsmens. Wanneer zij over iets prettigs sprak werd ze warm van binnen. Als ze zich rot voelde, dan ontstond er een spanning in haar onderbuik.

Ze had het nodige meegemaakt, waardoor het leven niet altijd makkelijk voor haar was geweest. Ondanks dat zij de kracht en de liefde in zich had om haar doelen te realiseren, was zij zich hier niet altijd van bewust. Tot het moment dat ze midden in de nacht wakker werd door een prachtig blauw warm licht. Aartsengel Michaël stond vlakbij haar bed en maakte met zijn kracht haar bewust van haar eigen kracht. Zij voelde haar kracht en zelfvertrouwen groeien, groeien en groeien tot aan de hemel. Op dát moment werd ze wakker.

En dat was voor haar het begin van de verandering. Ze had kennis gemaakt met haar innerlijke kracht, waardoor ze voelde dat ze de wereld aan kon. Ze zette haar reis voort en ervoer de dingen, die in haar omgeving gebeurden op een andere manier. Ze leerde meer over zichzelf en over andere mensen. Ze hoefde zich geen zorgen meer te maken over de verwezenlijking van haar doelen en over wat er in de toekomst zou gebeuren. Ze wist immers dat door haar innerlijke kracht alles goed zou komen.

Er was eens een bruine beer in het grote Berenbos. Hij was groot en sterk en was gek op lekker eten en ging dus regelmatig op jacht. Op een dag kon hij niet zo goed meer lopen hij had wat last van zijn knieën. Hij ging tegen een grote eikenboom zijn rug schuren, dat deed hij regelmatig, dat vond hij heerlijk.

Daarna ging de beer tegen de eikenboom zitten om na te denken. Meneer Uil zat op een tak boven hem en begon een gesprek over alledaagse dingen in het bos. Zo kwam hun gesprek op de knieën van bruine beer. Volgens meneer uil zou bruine beer beter meer kunnen bewegen en minder en gezonder gaan eten, hij was iets te zwaar. Maar zei meneer Uil, hij zou het ook aan het wijze elfje vragen, die wist van alle elfjes het meeste over belangrijke zaken in het leven. Meneer Uil ging het elfje zoeken en bruine beer wachtte op zijn terugkomst. Het duurde niet zo lang of daar kwam meneer Uil alweer aangevlogen en ging weer op zijn tak zitten. Hij vertelde bruine beer dat het elfje over een half uur zou komen want ze was nog in bespreking met alle andere elfjes op de open plek in het bos. Ondertussen ging bruine beer maar even slapen. Hij snurkte eerst zachtjes maar dat werd steeds luider.

Plotseling kreeg bruine beer jeuk aan zijn neus, hij wreef en wreef maar het ging niet weg. Toen opende hij zijn ogen en zag het elfje die op zijn buik zat en hem kietelde met een veer. Het was een heel mooi elfje, prachtig om te zien. Meneer Uil had haar het probleem al voorgelegd en het elfje had een oplossing bedacht. Ze zei kom maar met mij mee dan zal ik je wat laten zien. Bruine beer moest haar volgen en ze gingen op pad door het bos. Niet zover van de eikenboom vandaan kwamen ze bij dichte bosjes en het elfje zei dat bruine beer erachter moest gaan kijken. Met moeite kwam bruine beer door de bosjes en daar zag hij ineens een heel klein meertje. Het wijze elfje vertelde bruine beer dat hij maar eens in het water moest gaan kijken vanaf de kant. Bruine beer deed wat het elfje hem vroeg. Hij boog zich voorover en ineens zag hij niet alleen zichzelf maar ook een prachtige gouden bal ten hoogte van zijn hart, die straalde alle kanten op zelfs tot in zijn knieën. Bruine beer werd hier helemaal blij van, wat was hij mooi van binnen. Hij bedankte het wijze elfje voor wat zij hem had laten zien.

Maar wat meneer Uil gezegd had daar zou hij ook wat mee gaan doen en als hij het weer eens moeilijk had zou bruine beer weer naar het hele kleine meertje gaan om zichzelf te bekijken.

TH

In het bos ruikt het heerlijk naar de bomen, de wind laat de bladeren ritselen en in de verte hoor je een uil die oehoe roept.
Als je goed je oren open hebt hoor je allerlei vogeltjes verschillende melodietjes fluiten en zelfs de bomen die bewegen maken een krakend geluid.
Het is weer bijna lente en overal zie je groene blaadjes verschijnen aan de bomen.

Op plekken waar de vogels hun uitwerpselen hebben laten vallen, zie je zelfs dat er nieuwe hele kleine boompjes of struikjes uit het niets kunnen ontstaan.
Hoe wonderlijk toch dat de natuur zo in elkaar steekt en er gewoon iets nieuws ontstaat door de kracht van één zaadje.
Het is een duidelijke oerkracht die ervoor kan zorgen dat er iets nieuws gaat leven.
Zo zit ook de mens in elkaar.
Als je je bewust wordt van alle mogelijkheden die in je zitten is er altijd een weg te vinden om deze mogelijkheden te gaan gebruiken en wellicht ontdek je bij jezelf dat zelfs het onmogelijke, mogelijk is.

In je zit een oerkracht, zoals een boompje ontstaat uit een schijnbaar nietszeggend zaadje.

Deze oerkracht kun je gebruiken om de vrijheid die je zoekt te vinden in de natuur.

De gebondenheid die nodig is om te leven en het geloof in jezelf is een onderdeel van diezelfde kracht, die van nature in jezelf zit.

Maak gebruik van deze onuitputtelijke bron die in jezelf zit en geniet van de vrijheid in verbondenheid.

Dit geeft je zekerheid en rust waardoor je alles kunt creëren op jouw eigen wijze manier.

Wellicht ken je ze wel, de equipe de Huez, de fietsclub die dit jaar in de schijnwerpers staat. Een nieuwe ploeg aan het firmament. Een grote ploeg die succesvol wil zijn. De ploegleden kennen elkaar goed, ieder heeft zijn eigen kwaliteiten en het zijn stuk voor stuk doorzetters. Je hebt de harde werkers, de Ploegers. De Voorlui die de koers mede uitzetten en de Ploegleider die bepaald wat er gebeurt. Je kunt je voorstellen dat zo’n ploeg een goede verzorging nodig heeft, en daar is ook goed aan gedacht in de vorm van een Masseuse, vrouwelijk ja, dat geeft zo zijn charme aan al deze mannelijkheid.

Wie bepaalt nu wie de Ploegleider wordt of misschien heeft hij het zelf wel bepaalt? Het maakt niet uit want een Ploegleider is er ineens en iedereen weet dat dit de Ploegleider is. Misschien omdat hij de slimste/intelligentste is, of omdat hij het meest vasthoudend is, of wellicht omdat hij de anderen meestal een stap voor is en de tactiek al helemaal voor zich ziet of voelt in zijn lijf. Wat er precies omgaat in de Ploegleider raadt zich raden, zijn quasi onverschillige lachje is slechts schijn of misschien toch niet? Hij lijkt een zesde zintuig te hebben en weet precies wat er in zijn ploeggenoten omgaat. Maar schijn bedriegt soms en hier vliegt de Ploegleider zelf wel eens uit de bocht. Ai, dat doet pijn. Maar de Masseuse staat klaar om de pijn te verzachten, de wonden te helen en zij weet precies de beelden van de overwinning en de successen weer op te roepen. En ze weet de successen nog groter te maken totdat de Ploegleider de pijn niet meer voelt.

Als herboren begint hij aan een nieuwe taak of eigenlijk een nieuw project, want hij heeft een duidelijk doel voor ogen. Op zijn berg moeten ze overwinnen! De Voorlui doen hun best om de Ploegleider te adviseren maar gek genoeg lijkt hij hen niet te horen. De Ploegers zijn betrouwbaar en zwoegen voort. Je kunt je voorstellen dat zij wellicht ook soms het spoor bijster raken maar de weg is voor hen niet belangrijk, als het doel maar gehaald wordt. Naarmate de grote dag nadert, ergens in de vroege zomer, en de zon op zijn hoogst begint te klimmen wordt de Ploegleider onrustig. De tijd begint te dringen en hij voelt dat ze er nog niet klaar voor zijn. Hij weet precies waar het precieze probleem zit en hij geeft uitleg en nogmaals uitleg en geeft aan wat hij verwacht, hoe de koers moet lopen en wat zijn voorlui moeten doen. Maar ze lijken hem niet te verstaan, het lijkt hen of hij een taal spreekt die zij niet beheersen. De chaos dreigt compleet te worden.

Met zijn handen in het haar vraagt de Ploegleider zich af wat er loos is. Een goede massage zou wellicht uitkomst kunnen bieden. De zachte stem van de Masseuse, haar woorden die als een waterval komen en rond zijn hoofd blijven zweven. Sommige woorden hoort hij niet, sommige woorden blijven in hem hangen en draaien cirkeltjes in zijn hoofd. ‘Kijk naar de zon en geniet! Luister naar de vogels en de wind en verwonder! Voel de warmte en de ruimte en beleef! Zie de Voorlui, bekijk ze eens goed, ze willen je iets zeggen, iets wat jij nog niet weet misschien. Misschien weet je het ook wel, maar luister naar ze. Beklim die berg en ga hoger en steeds een stapje hoger en kijk af en toe om of je gevolgd wordt. Wees nieuwsgierig en geef mensen de kans zichzelf te tonen met alles wat ze kunnen.

En als je boven bent en je hebt het gehaald, plant je voeten stevig in de grond en

Het mannetje liep, net als iedere dag, met de grote zware ronde steen op zijn nek.

Zijn rug gekromd en met zijn hoofd gebogen, in de schaduw van zijn gestalte en zijn zware last, zag hij het zwarte pad waarover hij dag in dag uit liep.

Opeens schrok hij en liet de zware ronde steen vallen, kaaaboem !!!!! met een daverende klap en veel stof stortte de steen op het zwarte pad.

Toen de stofwolk was opgetrokken, rechte hij zijn rug en vroeg zich af waar hij van geschrokken was,een kat, een vogel, of iets anders misschien?

Eigenlijk maakte het niet uit waarvan hij geschrokken was, hij voelde dat zijn rug geen pijn meer deed en voor het eerst zag hij de zon en zijn omgeving.

Hij zag dat het gras groen was, of was het door de zon een beetje geel gras geworden?

Tevens rook hij de lucht van de mooie natuur, en proefde de zoete smaak van al het moois dat hij zag, al deze indrukken gaven hem het gevoel van een heerlijk warme deken.

Ook zag hij voor het eerst dat er aan het zwarte pad ook nog andere paden vast zaten en dat hij vanaf dat moment de keuze had om een ander pad te kiezen.

Het mannetje stelde zichzelf de vraag wat de gevolgen zouden kunnen zijn als hij vanaf die dag een ander pad zou kiezen en de steen niet meer zou dragen maar zou rollen.

Hij nam het besluit en begon de ronde steen te rollen en duwde de ronde steen een voor hem nog onbekend pad in en genoot van alle nieuwe dingen om hem heen.

De steen voor zich uit rollend besefte hij dat hij op deze manier de steen ook kon sturen en dit beviel hem wel.

Vanaf die dag nam hij het besluit dat hij niet meer gebukt zou gaan onder de last die hij altijd gedragen had en zelf bepaalde welke kant hij op zou gaan.

Doordat het mannetje vanaf die dag zelf bepaalt welke kant hij op gaat is hij ook meer gaan genieten van de vogels, vissen, bomen, natuur, zon etc, etc.

Eigenlijk maakt het het mannetje helemaal niet uit waarvan hij geniet als hij maar,

GENIET !!!!!!!!!!

Consciously I’ll find the better in me
I act pragmatic and free
A flexible mind makes me find many ways
Creative is what I will be

My curious heart opens doors that seemed locked
Forever determined I’ll be
And freed from cocoons a new person is born
Responsible woman, you’ll see

My secret garden was always in sight
Even as I was much younger
I’ve found the key that was hidden in me
I’m aware that I feel so much stronger

I flew through the clouds that were blocking my sight
I missed all the warmth of the sun
The fields of intensive that spread out below
It seemed my life had not begun

God granted me children and love free of charge
It opened the eyes that should see
The mission was forming the search that was called
To bring back my identity

My secret garden was always in sight
Even as I was much younger
I’ve found the key that was hidden in me
I’m aware that I feel so much stronger

Convinced I can stumble without losing track
Skilled by both taste and the scent
Behaviour is solid, both feet on the ground
In my own environment

Through wide open fields I see fences to climb
Roots I have left far behind
Under the trees where my wolf cries allowed
Deep in my timeline I’ll find

Years that have past made me see
My secret garden was always in sight
Even as I was much younger
I’ve found the key that was hidden in me

I’m aware that I feel so much stronger

Ben van Rein, september 2007

Note: Ben componeerde ook de muziek en zong in zijn voordracht deze tekst erbij!

Dit verhaal,
Gaat over de ridder op het witte paard.
Maar dit keer staat niet de ridder centraal.
Het is het paard,
waar het om draait.

Dit paard Koots gaat geweldloos door het leven.
Agressie doet haar niet beven,
Ze beteugelt het in de dop,
Ja, in haar vak is ze echt top.

Maar juist die teugels voelen als een belemmering.
Het snijdt en beperkt aan alle kanten.
Daardoor schiet de Koots er soms bij in.
En weet ze minder van wanten.

Want Kootsj wil ontplooien, leren, bevrijden,
Daarom moet ze veel zaken voorbereiden.
Alleen die teugels zitten in de weg,
Althans, dat is wat ze zegt.

Wat het paard alleen nog niet zo beleeft,
Dat zíj het is die de richting aangeeft.
Hoe strak de ridder de teugels ook spant,
Het geeft allemaal niet want,
Het paard kán zich niet laten spannen.
Nog niet door de mooiste ridder onder de mannen.
Die macht zit slechts in het paard.
Ja zoveel is Koots waard!

Maar nog veel meer!
Een paard leert de mens zorgdragen voor zichzelf,
Voor ridder, prinsje, prinsesje en het elf,
Plus keer, op keer op keer.
Staat ze symbool voor het terugvinden van de ik, de eigenheid.
Ja, het paard verbindt,
Door haar energie en snelheid.
Dus, hoe raakte Koots toch zo verblind?

Hoe kan het paard zich losser voelen?
En bewegen richting haar doelen?

Blijf trouw aan jezelf, kom niet in de ban van anderen.
Slechts zo kun je dit veranderen.
Zoek de rust, stem ermee af,
En ga er dan recht op af!

Als centrum voor velen,
de kern van het bestaan.
Kunnen trekkende teugels je niet schelen,
Ze doen je niets aan.

Vervang je teugels voor een vrolijk en zachter paar.
En vanuit verbondenheid, kun je de hele wereld aan!

Ik herinner me de klok
Die tikte in mijn oma’s huis
De Fries Staart hangt statisch stil
De slinger zwaait, een zachte ruis

De breipen tikt tegen zijn broer
Haar moeder heeft haar ‘˜t ooit geleerd
De bril voor op haar kleine neus
Terwijl ze moeiteloos presteert

Mijn geest die brengt mij zonder schroom
Naar d’ houten vloer en zijn gekraak
Het roggebrood met pitjeskaas
Die heeft nog die vertrouwde smaak

Mijn opa, zichtbaar veel te lang
Bukt onder waslijnpalen door
Begroet ons als hij binnenkomt
Een brede lach van oor tot oor

Ik grijp terug als ik dat wil
En koester ‘ev’ry single thing’?
Geluk ligt binnen handbereik
Lang leve mijn herinnering

Ben van Rein
23 augustus 2007

Beste R., Je hebt gezegd dat je een bepaald probleem hebt dat je op wilt lossen. En omdat het diep van binnenuit komt weet ik zeker, dat daar ook de oplossing zit. Ik ken een bergbeklimmer en nadat hij ervaring opgedaan had in de Pyreneeën, wilde hij dolgraag de Mount Everest beklimmen.
Zoals jij weet is dat echt een andere categorie en komen daar andere zaken bij kijken. In zijn voorbereiding heeft hij alle hulpmiddelen aangeboord, zowel met lezen, als trainen, en alle andere denkbare voorbereidingen. Hij deed zijn uiterste best om dat gevoel van ruimte te ervaren, die schone lucht in te ademen en in die zuiverheid te zijn. De echte start kwam echter nooit van de grond. Vroeger hebben ze altijd gezegd dat hij nergens voor deugde en hij zat gevangen in zijn eigen verhaal met alle beperkingen. Tot op een dag hij persé de situatie wilde veranderen. Hij ging het innerlijke dialoog aan met zichzelf tijdens een heerlijke ontspannen wandeling en maakte een beeld van zijn huidige situatie. Kort daarna bedacht hij hoe het er op de top van Mount Everest uit zou zien, welke kleurschakeringen hij kon onderscheiden, welke lucht hij zou inademen en hoeveel ruimte hij kon ervaren. Hij stond daar echt te genieten. Zo hoort het te zijn. In één beweging verving hij het oude beeld voor zijn nieuw gecreëerde plaatje. Ssssssssssssssttttttttt en de nieuwe situatie stond op zijn netvlies. Spoedig daarna diende de oplossing zich aan. Hij voelde zich al snel energieker worden, met zin in het leven, het gaf hem enorm veel ruimte en vooral positieve kracht. Zijn zelfvertrouwen groeide met de dag en diezelfde maand is hij begonnen met het beklimmen van de Mount Everest, waar hij de vlag op de top heeft gezet! R., creëer voor jezelf ook dat bekende Juich-gevoel, want je mag er gewoon zijn! Laat die laatste restjes overbodige ballast los. Je weet dat je het kan. Met jouw ervaring, kwaliteiten en doorzettingsvermogen kan je erop vertrouwen dat je genoeg weet om succesvol te zijn als coach!