Toen hij zijn verrekijker weer vond (het ding had al die tijd gewoon tussen zjn spullen gelegen), zag hij het als een instrument dat hij zo af en toe eens moest gebruiken. “Daarmee bepaalde ik vroeger mijn route”, bedacht hij dan als hij het ding bekeek,”ha, nu ga ik veel sneller. Ik heb hem eigenlijk alleen maar zo af en toe nodig om te zien waar ik naar toe ga.”

En als je hem nu ziet lopen, heeft hij een verrekijker aan een riempje om zijn nek hangen, af en toe kijkt hij door de kijker naar zijn bestemming. Het lijkt net of hij op dezelfde manier loopt als vroeger, geconcentreerd, één kant op, snel. Maar het is iets minder snel dan vroeger, en hij maakt kleinere pasjes. Hij kijkt om zich heen. Hij geniet!. Hij heeft welhaast geen haast, hoewel hij niet weet wat de afstand is naar zijn bestemming. Maar hij zal niet meer zo ver-hoeven.

Getsjilp, gezang, gekwaak, gepiep, ge-oehoe, gekrijs, gekakel en gekwetter,

Gekraai, gekoekkoek, geschreeuw, gerochel, gegak, gekwak en getetter,

Kun je ze zien?

Van een meeuw naar een spreeuw,

Van een gewone leeuwerik, naar een boomleeuwerik, kuifleeuwerik, strandleeuwerik, veldleeuwerik, naar een havik.

En een raaf, rietgans, roodborstje, regenwulp, ransuil en roek,

Een kievit, kiwi, kwak, kluut, koolmees, kanarie, grote gele kwikstaart, koekkoek.

Vroege vogels, slimme vogels, rare vogels, vreemde vogels, pestvogels en spotvogels.

Kwibussen, blinde vinken, tureluurs, kemphanen,

uilskuikens, dove kwartels, nachtbrakers en andere snoeshanen,

Er zijn hier geen vreemde eenden in de bijt.

Iedere sijs heeft een eigen wijs;

Iedere vogel zingt namelijk zijn eigen lied.

Langzaam of snel,

hoog, laag, luid, zacht,

zwaar of schel,

zuiver of wellicht ook niet.

Daar kraait echt geen haan naar. Het doet er niet toe.

Kun je het ook horen?

Het klinkt misschien als muziek in de oren

Laat maar over je heen komen.

Dat voelt toch goed?

3 dagen later ging ik bij mijn opa op bezoek voor een lekker gesprekje met een kop koffie.
Hij vertelde mij een heel vreemd verhaal, hij woont in Kerkrade en wilde ook graag naar Sittard om daar wat te gaan shoppen met name bij een speciale sigarenzaak.
Hij was een befaamde sigaren roker en had het er zelfs voor over om er 35 km af te leggen voor zijn speciaal sigaartje.
‘s Middag stapt hij in de trein (in Kerkrade) en (toen der tijd mocht je nog roken in de trein!) stak vervolgens zijn laatste sigaartje op.
Immers ging hij naar Sittard om zich opnieuw te bevoorraden met zijn voortreffelijke sigaartjes.
Toen hij Heerlen naderde stapte een heel lief omaatje met een heel klein hondje de trein in.
Het omaatje ging naast mijn opa zitten omdat er nergens anders plaats was en zij erg slecht ter been was.
Het duurde niet lang of ze begon zich te storen aan mijn opa’s sigaar, toen vroeg ze in een boze bui of mijn opa de sigaar wilde uitmaken want het hondje (genaamd Fiefie) had daar last van.
Opa zij dat het hem niet echt interesseerde en dat ze dan maar naar een niet rokers cabine ging. Het omaatje bleef zich storen aan die rook en maakte spontaan het raampje open van de cabine. Opa werd er een beetje pissig van en sloot hem vervolgens weer met het argument dat hij geen stijve nek wilde krijgen van de wind.
Het omaatje werd zo boos dat zij de sigaar uit opa’s mond trok, het raampje opendeed en vervolgens die sigaar naar buiten gooide en deed vervolgens het raampje weer dicht.
Opa werd helemaal woedend van die actie en uit onmacht deed hij iets heel erg vreselijks.
Hij pakte namelijk het hondje (Fiefie) deed vervolgens het raampje open en gooide dat arme hondje naar buiten en sloeg met een geweldig harde klap het raampje weer dicht.
Zo zij hij hoop dat je daarvan geleerd hebt, het arme omaatje begon in barstende tranen te schieten. Eenmaal in Sittard aan gekomen liep het omaatje snel naar een conducteur op het perron om haar beklag te doen.
Opa stond erbij en verdedigde zijn actie omdat hij zijn sigaar kwijt was, vervolgens kijkt de conducteur verbaasd op naar het spoor achter de trein.
Er kwam een heel klein hondje aangerend en je raad nooit wat dit kleine hondje in zijn bekje had zitten….

Het duizendste pingpong balletje die ik 3 dagen eerder kwijt was met de fietser!

Het schip vaarde van kleine naar grote steden, maar is zelfs ook een keer de grote oceaan overgestoken. Hier ging een nieuwe wereld voor de matroos over. Wat hij hier allemaal te zien kreeg. De mooiste eilanden en de prachtigste stranden.Ook de mensen waren zo anders.

Niet altijd zoals de matroos hoopte, maar hij genoot heel erg van al die nieuwigheden en al dat moois. De wereld ontdekken had hij altijd van gedroomd. Onderweg had de kapitein ook nog twee nieuwe matrozen aan boord gehaald. Van die beginnelingen die nog niets wisten over varen, andere werelden en mensen. Het  leuke en interessante eraan was, dat hij ze onder zijn hoede kreeg. Want dit vond ie prachtig. Hij mocht ze alles laten zien en mocht ze alles leren. Soms was dit ook wel een beetje vermoeiend, want hij moest ze ook daadwerkelijk alles leren. Die kleine nieuwelingen wisten ook echt niets. Maar dit gaf hem ook veel nieuwe inzichten en eigenlijk vond hij het prachtig. Hij vertelde ze ‘s avonds alle verhalen over de hele wereld die hij gezien had. Het was zo fijn om dit te kunnen delen. Dus hier haalde hij dan ook veel positieve energie uit.  Er ontstond zo ook een erg goede band tussen die drie. Dit groeide dan ook onmiskenbaar uit tot vriendschappen voor het leven.

Door het jarenlange varen had het schip ook wel wat te leiden gehad. En de kapitein besloot dat het tijd was om het schip naar het dok te brengen. Daar het dok in de thuishaven is, was de matroos hier niet echt blij mee. Het dok is namelijk een lelijke plek. Maar misschien wel een goede plek om even uit te rusten. Nu moest hij ook nog voor die nieuwelingen zorgen. Maar ja, echte vrienden laat je nooit meer alleen.. Tot op een mooie zonnige morgen hij in de haven arriveerde en de kapitein al bij het schip zag staan. Hij rende ernaar toe, maar toen hij dichterbij kwam, zag hij dat de kapitein hem serieus aankeek. Hij vroeg: ‘kapitein, is er iets?

Ja, zei de kapitein, ik ben te oud om nog mee te gaan. Eigenlijk heb ik je ook alles al geleerd wat ik weet. Van mij heb je toch alleen maar last en je bent er helemaal klaar voor om dit alleen te doen met de jonkies. Plotseling haalde hij een koraal naar boven en zei: Swisssssss ‘dit is de sleutel van de zeven zeeën, zie je het voor je Willem’? En toen was alles anders! Willem zag zich als kapitein van zijn schip, haalde diep adem en riep: ‘Matrozen hijs de zeilen, we gaan weer op avontuur…

Van Michael voor Nellouk

De eekhoorn schrok midden in de nacht wakker. Had hij gedroomd? Hij herinnerde zich geen droom, maar hij was wel bang. Hij rilde, terwijl hij het toch niet koud had, en hij voelde koude zweetdruppeltjes op zijn voorhoofd en in zijn hals.

Hij probeerde zich zo stil mogelijk te houden en te luisteren naar geluiden van buiten. Misschien had er iemand geklopt of had er in de verte iemand gegild. Maar hij hoorde niets. Hij ging weer liggen, maar hij kon niet meer in slaap komen. Talloze gedachten gingen door hem heen. Hoe moet dit, en waarom is dat, en wat gebeurt er later? Het waren vragen waar hij geen antwoord op wist, vooral niet op de laatste vraag die maar door zijn hoofd bleef gaan: wat gebeurt er later?

Hij kon niets bedenken wat ook maar leek op een antwoord op die vraag. Wat ís later? dacht hij. Hij had het er wel eens met de mier over gehad, maar die had zijn schouders opgehaald en gezegd dat hij nooit van later had gehoord en dat het dus wel niks zou zijn. Maar voor de eekhoorn was dat niet voldoende. De ekster had hem eens verteld dat later het omgekeerde was van vroeger, maar wat was vroeger dan?
Het was een donkere nacht. De eekhoorn deed zijn raam open om de donkere lucht op te snuiven en hier en daar tussen de wolken misschien een ster te zien.

Ik ben alleen maar nu, dacht hij, voor het raam, in de nacht, tegenover de lucht. Misschien heeft de mier wel gelijk, dacht hij verder, en is later niets. Maar wat is het omgekeerde van niets: iets of niets? Bestond vroeger wel of niet? En waarom kon hij eigenlijk niet slapen, terwijl zo te denken iedereen sliep?

Hij zuchtte diep en blies met zijn zucht een blad van de beukenboom de lucht in. Hij hoorde het ritselende blad in de verte wegzweven.

Ik ben alleen maar nu, dacht hij opnieuw. Ik ben nooit later geweest en ik zal nooit vroeger worden. En terwijl hij zijn gedachten, die altijd wijzer waren dan hijzelf, niet langer volgen kon, voelde hij zich weer tevreden worden. Hij ging terug naar bed, stapte onder zijn deken, zei: “nu of nooit” en sliep op hetzelfde ogenblik in.

Met dank aan Ellen Z.

Zij had onbewust heel veel vertrouwen in haar partner en stond hem dan ook altijd aan zijn zijde. Hij daarin tegen leefde alleen in de relatie en besteedde weinig aandacht aan haar.

Soms had hij van die momenten, als hij bewust in de auto zat, luisterde hij naar haar. Naar alles wat zij gezien gezegd en gevoeld had. Dan was hij even bewust van de sterke band die ze onbewust hadden.

Toen op een onverwacht moment was de gelegenheid daar, gade geslagen door een groep paarden, vroeg ze vol vertrouwen haar partner te huwelijk. Heel bewust antwoordde hij volmondig met Ja. Zonder dat hij er bewust over nadacht.

Dit was eigenlijk het eerste moment dat hij haar, onbewust blind vertrouwde.

Niet zoals bij de meeste trouwerijen die als een waas voorbij gaan maakte dit stel het in hun volle bewust zijn mee.

Zoals in elke trouwerij vroeg de BAPS aan hem neem je haar, als volwaardig parter in voor- en tegenspoed?

Bewust antwoordde hij met JA natuurlijk.

Daarna vroeg de BAPS aan haar neem je hem als eeuwige partner tot de dood jullie scheid.

Toen klonk onbewust uit haar hart een duidelijk Ja.

Getrouwd en al liepen het echtpaar Meneer bewust en Mevrouw onbewust vol vertrouwen hun nieuwe wereld tegemoet.

Metafoor voor cursus NLP

16 augustus 2008

Stel je eens voor, je zit in de auto op de laatste dag van de NLP cursus. Je rijdt richting Woudenberg ’t Atelier. Je kijkt om je heen om te benoemen wat je ziet, hoort en voelt.

Je denkt na over waarom je de cursus bent gaan volgen – om mij zelf beter te leren kennen. Wie ben ik dan?

Geleerd heb je dat andere ook tegen vraagstukken van het leven aanlopen. Ieder op z’n eigen unieke manier.

Dan hoor je op de radio dat liedje van het concert van Trijntje waar je afgelopen oktober naar toegeweest bent. Dat liedje wat je vreselijk saai vond en niet begreep waarom ze dat zong.

En dan in eens valt het kwartje: je hoort de metaforen, je ziet haar voor je staan maar nu met een heel ander gevoel.

Liedje: Ken je mij – Trijntje Oosterhuis.

Dit verhaal speelt zich af in Glijop een land hier ver, ver vandaan. In Glijop wonen 2 volken vredig naast elkaar. De Kijoppen en de Glijkers. Ze hadden ieder hun eigen leven, winkels en scholen, maar maakten nooit ruzie.

De Kijoppen zijn een vrolijk en gezellig volk. Ze dansen de hele dag en maken veel grapjes. Ze versieren de steden en maken muziek. Ze wonen in holle bomen en grotten, die ze vrolijk versieren. Ze hebben niet echt meubels, ze maken van wat ze vinden tafels en stoelen, soms kopen ze meubels van de Glijkers, maar die veranderen ze wel meteen zodat ze niet zo saai en strak zijn. De Glijkers zijn heel serieus en erg slim, maar niet erg sociaal. Ze willen vooral dingen bedenken en maken. Ze wonen in huizen en hebben veel gereedschappen die hun helpen degelijke en functionele dingen te maken.

Bij de geboorte van een kind is een deze nog geen Kijop of Glijker. De grote Glijop bepaalt bij welk volk je hoort. Zij kijkt je diep in de ogen en als ze een twinkeling ziet ben je een Kijop en als ze een onderzoekende blik ziet dan ben je een Glijker. De Grote Glijop zelf was Glijker, noch Kijop. Zij was de baas en zorgde dat alles goed ging in Glijop. Soms heel soms kon je naar de Grote Glijop gaan om je te laten bekeren, maar dan was dat wel definitief, je mocht je maar 1 keer laten bekeren.

In een mooie holle boom in het deel waar de Kijoppen leefde, woonde Luna. Luna was een echte Kijop. Ze was lief en altijd vrolijk. Kon het beste grapjes vertellen van iedereen en als zij begon te lachen werd iedereen meteen vrolijk. Maar vandaag was Luna alleen binnen. Alle anderen Kijoppen waren buiten aan het dansen en muziek aan het maken. Luna lag in haar bedje van stro, ze had gezegd dat ze een beetje ziek was en wilde slapen. Maar onder haar zachte donzen dekbedje met regenbogen, was ze stiekem, heel stiekem een boek aan het lezen.

Kijoppen lezen nooit. Alleen boeken met plaatjes. Anders hadden ze niet genoeg tijd om te spelen en lachen. Luna wilde graag lezen, dus was ze zo nu en dan ziek. Dan hoefde ze even geen grapjes te maken en kon ze even rustig lezen. Luna kreeg de boeken van Jim. Jim was een Glijker en ze kende hem al heel lang. Ze vertelde hem grapjes en dan moet hij lachen. Hij vertelde haar hele interessante dingen over de geschiedenis van Glijop. Ze waren inmiddels beste vrienden, maar niemand mocht dat weten.

Luna was een boek aan het lezen over hoe je een huis moest bouwen, dat wilde Luna ook graag doen, maar dat deden alleen Glijkers. Luna wilde graag net zo slim zijn als Jim, maar ze wilde wel vrolijk zijn en dansen. Luna dacht erover om naar de grote Glijop te gaan om zich te laten bekeren. Ze had dit al eens met Jim besproken, maar hij vond dat zonde. Ze was zo leuk en zorgde dat hij kon lachen, als zij ook een Glijker was, zou hij nooit meer kunnen lachen.

Luna besloot toch naar de Grote Glijop te gaan, maar dan om haar om raad te vragen. Ze sprong uit bed en ging op pad.

Luna klopte aan en mocht meteen naar binnen. De Grote Glijop wist alles en ze hoefde dus ook niet uit te leggen waarvoor ze kwam. Ze mocht zitten in een grote stoel en kreeg een groot glas prik limonade. De grote Glijop liep weer de kamer uit. Ze had nog niets tegen Luna gezegd. Luna zat alleen in de mooie kamer. Ze zag mooie stevig meubels, maar wel met mooie kleuren. Een mooi schilderij strak, maar wel vrolijk. Ze voelde zich hier wel prettig.

De grote Glijop kwam terug met een klein, maar heel mooi doosje en ging in de stoel tegenover haar zitten. “Doe je ogen dicht en bedenk je hoe je je voelt, wat je ziet en wat je hoort, als je een Glijker bent.” Zei ze met zachte stem. Luna deed wat haar werd gevraagd. Ze moest huilen, dit was niet wat ze wilde. Maar ze wilde ook geen Kijop zijn. “Wat wil je dan”, vroeg de grote Glijop. Luna moest diep zuchten en keek om zich heen. “Dit is wat ik wil” zei ze. “Ik wil net als jij zijn.” De grote Glijop stond op en wees op haar stoel. “Ga maar zitten en doe je ogen dicht, voel hoe het is om mij te zijn, zie hoe het is om mij te zijn hoor wat mensen over je vertellen als jij de grote Glijop bent.” Luna zat te stralen in de stoel. Ze wist het zeker dit is wat ze wilde. Ze opende haar ogen en keek de grote Glijop aan. Deze gaf haar het doosje en zei:”Iedere keer als je voelt, ziet of hoort wat je net voelde, zag en hoorde. Open dan het doosje en stop het erin. Iedere keer als je je niet fijn voelt of triest, of als je iets ziet of hoort wat je niet helpt, Maak je het doosje open en haal je er uit wat je nodig hebt om je goed te voelen. En wanneer je dingen hoort, voelt of ziet die je zouden moeten kwetsen en ze doen het niet, dan kom je naar me toe. Dan ben je klaar op de grote Glijop te worden en zal ik je helpen”

Luna liep opgewonden terug naar haar holle boom. Het doosje in haar zak en haar hand zachtjes erom heen. Ze hoefde niet te kiezen en wist dat ze sterk genoeg was om zelf de grote Glijop de zijn deze was tenslotte ook lief, grappig, maar ook heel slim en handig. En het beste van allemaal Jim zou blijven lachen.

Ciska Lazet, www.quinthumansupport.nl

De wind liet haar daar met rust in al zijn wijsheid, speelde af en toe even met haar in de hoedanigheid van een klein en zacht zuchtje. Dan leefde ze even op, maar dwarrelde weer neer op haar eigen plekje.

Zij, als het veertje, was blij met de rust. De wind kon warm en plezierig zijn, maar haar ook meedogenloos meesleuren alle kanten op, of zij nu wilde of niet.

Ze kreeg de tijd om het toegetakelde zachte dons wat er nog ten dele zat, en de andere haartjes, te laten herstellen. Ook de pin, die alles bij elkaar hield en krachtig was, kon zich weer opladen.

Maar na verloop van tijd had ze er wel genoeg van. Ze lag er maar, wachtend op dat kleine briesje, dat haar hopelijk weer zou meenemen. Maar de wind liet haar aan haar lot over. Hij wachtte op haar beweging, op haar eigen inzet, pas dan kon hij haar weer bereiken en alleen dan kon hij ten dienste zijn van haar, wat het enige was wat hij wilde.

Ze werd boos op de wind die haar niet meer meenam, gefrustreerd dat haar sprankelend wit en haar zachtheid anderen niet kon bereiken en beroeren. Of dat haar pin, sterk en krachtig, niets meer kon aanwijzen, prikken of prikkelen.

Ik moet erop uit, dacht het veertje, maar zonder wind kunnen veertjes niets.

Ze werd boos op zichzelf, omdat ze niet bij machte leek zichzelf te verplaatsen, of de aandacht te trekken. Ze werd bang, hoe kan ik nu verder, verdoe ik mijn tijd? Of is dit misschien de bedoeling? Ze voelde drang en onrust. Ze wilde iets van haar bestaan als veertje maken, maar wat? En hoe kon zij dat, nu er niets meer was om haar mee te voeren? Ze werd boos op anderen die haar niet zagen en haar lieten liggen.

Totdat… zij zich realiseerde….. dat zij geen veertje was.

Maar een mens van vlees en bloed, die er voor gekozen had tijdelijk zich te laten meevoeren met het leven. Ingaan op wat er op haar afkwam. Als mogelijkheid om haar eigen koers te vinden in de dingen die ze deed. Dat besluit was op de achtergrond geraakt.

Een nieuwe fase kondigde zich aan, of had ze daartoe zelf besloten? Levensvragen die niet zomaar te beantwoorden zijn. Vroeger, ja, toen meende ze hier duidelijk antwoord op te hebben. Nu wilde ze zich eigenlijk niet meer zo druk maken over of het haar eigen inzet is, of de roep van het Leven.

Alle antwoorden zijn mogelijk, wie kent de waarheid? Overgave….is dat niet meer wijsheid dan antwoorden willen hebben?

Veeleer wilde ze vertrouwen. Vertrouwen dat zoals het leven haar van alles had aangeboden om op in te gaan, zelfs een rust periode, ze nu erop kon vertrouwen dat het leven haar zou ondersteunen in haar eigen keuzes, in het vinden van haar eigen doel. Juist door zelf besluiten te nemen en zich niet meer van haar pad te laten afbrengen.

Opnieuw gaat ze op weg.

Maar nu met het besluit en de wil te vertrouwen, in haar eigen kracht, in hetgeen zij te doen heeft in dit leven. Al weet ze nog niet precies wat, en ook al voelt ze de onrust.

En soms de angst in haar buik, de bekende twijfel aan haar eigen kunnen, en het knagende gevoel van tekort, tekort komen en tekort schieten, wat haar tot haar veertjes bestaan had gebracht.

Ze mocht dit afschudden, want hiermee leven is niet wat ze werkelijk wil. Afschudden als een hond die zijn vacht droogt na het zwemmen. Voor een hond is het immers niet prettig met al dat water in zijn vacht te blijven rond lopen. Waarom zou zij dan wel de ballast van vervlogen tijd met zich mee nemen?

Ze was geen veertje, geen natte hond, maar een vrouw die vanuit haar kracht, liefde en lichtheid wilde leven en werken.

Alleen al dit besluit te nemen en zich helemaal in te zetten om zich vertrouwen toe te eigenen geeft een groeiend gevoel van kracht en lichtheid.

Paula Hollander

Zie je .

Pats, daar valt pot, in wel duizend stukjes verspreid over de eikenhouten vloer van het etablissement. En daar was de volgende dag de kist. Een mooie ebbenhouten kist ingelegd met rood fluweel en alle smaken thee die je maar kon bedenken.

Zelfs ook die smaken die je niet zou kunnen bedenken, ook die waren aanwezig. Nu konden de gasten zelf hun eigen smaak vinden met behulp van de kist. De inhoud was er nog steeds, alleen de gasten bepaalden nu de smaak en de sterkte van de inhoud en voor zover ik weet is het aantal gasten sinds die tijd meer dan verdubbeld.

Edwin Selij: TrainingsInstituut voor Effectieve Doelgerichte Strategieen